Ania kita sa panapos sa capitulo 12 sa ebanghelyo ni San Marcos. Si Jesus anaa sa Templo sa Jerusalem; nagsusi ug nagtudlo. Pinaagi sa iyang mga mata naniid ta sa usa ka eksena diin hilabihan kadaghan sa mga tawo: sila nagsud-guwa sa templo, batid sa mga lagda sa pagsimba ug paghalad sa Dios, ilado sa tanan tungod sa mga bisting tag-as, mga dato nga nagpasundayag sa daghang kwarta nga gihulog nila sa panudlanan sa Templo.
Sa dihang miabot ang usa ka biyudang kabos; giisip siya nga sakop sa usa ka klase sa mga tawong timawa ug mga alaut sulod sa katilingban. Walay nanumbaling kaniya, mihulog siya sa hulganan sa halad ug duha ka dako. Apan si Jesus nakamatikod kaniya, gitawag niya ang mga tinun-an ug miingon:
“Apan siya, bisan sa iyang kakabos, mihatag sa tanan nga iya-gihatag niya ang tanan nga iyang gisaligan aron mabuhi”.
“Apan sultihan ko kamo…”. Mao kini ang iyang mga pulong-pasiuna sa mga importanteng kasayoran nga buot niyang itudlo; Ang mga mata ni Jesus, nga nagtan-aw sa biyudang kabos, nag-awhag kanato sa pagtan-aw sa mao mismong direksyon: ang biyuda mao ang modelo sa usa ka tinun-an.
Ang iyang pagsalig sa gugma sa Dios way-sukod; ang iyang bahandi mao ang Dios mismo. Ug diha sa hingpit nga pagtugyan sa iyang kaugalingon ngadto sa Dios, nangandoy usab siya nga mohatag sa tanan nga iyaha ngadto sa mga tawo nga mas kabos pa kaysa kaniya. Kining hingpit nga pagtugyan sa pagsalig ngadto sa Amahan, daw makaingon ta, mao ang pasiunang pagpadayag sa paghalad ni Jesus sa iyang kaugalingon, tungod kay sa dili madugay pagabuhaton usab Niya kini pinaagi sa iyang pag-antos ug kamatayon.
Mao kana ang “kabos sa espirito” ug ang “kaputli sa kasingkasing” nga gisangyaw ug gipuy-an ni Jesus. Ang buot ipasabot niini mao ang “hugot nga pagsalig dili tungod sa atong mga katigayonan, kondili ngadto sa gugma sa Dios ug sa iyang mga gasa nga hulog gikan sa langit. […] Mahimo tang “kabos sa espirito” kon tugotan ta nga maghari sulod sa atong kaugalingon ang gugma ngadto sa uban. Ug busa makig-ambit ta ug atong ipahigayon ang anaa nato ngadto sa mga tawong nagkinahanglan pinaagi sa mga butang nga anaa sa atong mga kamot: ang pahiyom, ang atong panahon, atong kabtangan, ang atong kaantigo.
Kon nahalad na nato ang tanan, tungod sa gugma, matawag kitang kabos,sa ato pa timawa, wa-hiilhi, gawasnon, uban sa putli nga kasingkasing” . Ang gisugyot ni Jesus makakutaw sa atong salabotan; ang kinauyokan sa iyang mga hunahuna mao ang mga wa-hiilhi, mga kabos, mga timawa.
“Apan siya, bisan sa iyang kakabos, mihatag sa tanan nga iya-gihatag niya ang tanan nga iyang gisaligan aron mabuhi”.
Gidapit ta ning Pulong sa kinabuhi una sa tanan nga bag-ohon ang kaugalingon sa hingpit nga pagsalig sa gugma sa Dios ug sotaon nato sa kinasingkasing pinaagi sa iyang mga mata, kon unsay nagapaluyo sa mga kahimtang nga atong makita, sa dili pagpanaway ni pagpadani sa mga gisulti sa uban, diha sa paghatag bili kon unsa man gani ang mga maayong hiyas sa kada tawo.
Gitanyag dinhi kanato ang matarong nga pagpuyo sa ebanghelyo nga makatukod ug usa ka katilingbang malinawon, tungod kay nagtukmod kini kanato sa pag-alagad ug pag-atiman sa usagusa. Nagdasig kanato sa pagpuyo sa Ebanghelyo diha sa adlaw-adlawng kinabuhi, sa walay pagpanghambog; sa paghatag nga way ukon-ukon ug puno sa pagsalig; sa pagpuyo ug maayong kinabuhi, diha sa pag-inambitay. Giawhag ug gidasig kita sa pagtagad sa mga timawa, aron may makat-onan ta gikan kanila.
Si Venant natawo ug nagtubo didto sa Burundi (Africa). Misaysay siya: “Didto sa among sitio, ang among pamilya mas makapamentaha sa abot sa yuta kon itandi sa uban, tungod sa kadaghan namong mga ani. Ang akong mama, nasayod nga ang tanan hulog gayod gikan sa langit, giani niya ang unang mga abot sa yuta ug giapodapod dayon niya ngadto sa mga balay sa among mga silingan, nagsugod siya sa mga pamilyang labing timawa, ug ang gamay nga nahibilin maoy iyang gitagana alang kanamo.
Tungod niining sanglitanan nakat-on ko sa paghatag bili sa pagpakig-ambit sa uban nga walay tinagong laraw. Mao gayod kini ang nakapasabot nako nga gipangayo sa Ginoo ang pinakamaayong bahin sa akong kinabuhi, ug mao kadto nga gihalad nako Kaniya ang tibuok kong kinabuhi “.
~Gikan ni Letizia Magri ug mga kagrupo sa Pulong sa Kinabuhi~
